Tatuaż to dla wielu okazja do upamiętnienia bliskich osób. Wielu tatuażystów musi zmierzyć się z trudnym zadaniem wyrycia na skórze wartych zapamiętania wspomnień, bądź symboli bolesnych chwil, które mają przypominać nam jak silni jesteśmy i jak wiele potrafimy znieść. Bardzo popularne są portrety bliskich osób. O ile do tatuowania twarzy męża czy żony większość osób pochodzi dość sceptycznie, wizerunki matki ojca czy dziadków są już o wiele bardziej popularne. Niejeden ojciec pragnie nosić na swym ramieniu czy piersi portret ukochanego dziecka. Nierzadko zdarzają się również osoby, które zamiast wizerunków, wolą widzieć na swym ciele imiona ukochanych. Wielu z nich wplata je w obrazy, mające znaczenie symboliczne, bądź decyduje się na imię wykaligrafowane literami z chińskiego alfabetu. Jednym z najpopularniejszych tatuaży jest złamane serce, często przebite strzałą. Choć dla wielu taki tatuaż może się wydać odrobinę tandetny, dla innych stanowi pamiątkę po zamkniętym już rozdziale życia. Warto jednak mieć świadomość tego, iż nawet najmniejszy tatuaż to trwała pamiątka, trzeba zatem dobrze przemyśleć, czy osoba, którą pragniemy uwiecznić na naszym ciele rzeczywiście na to zasłużyła. Chociaż uważamy się za społeczeństwo tolerancyjne, wielu z nas nie akceptuje odmiennego zachowania spotykanych na naszej drodze ludzi. Tak jest również z tatuażami, które w mniemaniu wielu noszą ludzie niegodni naszego zaufania. Tatuaże wypadają wyjątkowo niekorzystnie zwłaszcza w oczach osób starszych. Czy jednak rzeczywiście obecność tatuaży bądź ich brak może świadczyć o wartości człowieka? Oczywiście jest to bzdurą, bo przecież każdy z nas mógłby wytatuować sobie cokolwiek i nie znaczyłoby to wcale, że uległ zmianie nasz charakter czy nastawienie do świata. Warto jednak przed wykonaniem tatuażu zastanowić się, czy nie będzie miał on wpływu na postrzeganie nas przez chociażby pracodawców. Nie każdy bowiem zaufa agentowi ubezpieczeniowemu, któremu znad białego kołnierzyka wystaje tatuaż. Nie należy się dziwić takiemu zachowaniu, gdyż każdy człowiek ma prawo do własnego zdania. Wprawdzie większość z nas chciałaby uchodzić za osoby, które nie oceniają innych tylko na podstawie aspektów zewnętrznych, jednak w gruncie rzeczy tylko nieliczni są w stanie naprawdę patrzeć na innych wyłącznie przez pryzmat ich charakteru.

Matka ptaków, ryb, plonów i całej natury to uznawana wśród ludzi bogini Demeter. Demeter zajmowała się przyrodą. Od niej zależały wszystkie rośliny i zwierzęta. To ona dawała im życie. Dbała o rolnictwo, zboża, ziemię. Jej córką była Persefona, piękna istota, którą nazywano Korą. Demeter bardzo kochała swoją jedyną córkę, dlatego po jej utracie strasznie rozpaczała. Hades, który był królem podziemi, porwał Persefonę, zwabiając ją przepięknym kwiatem – narcyzem. Rydwan z czarnymi końmi uprowadził dziewczynę do Tartaru. Demeter, zrozpaczona, początkowo szukała bezskutecznie córki, aż opuściła Olimp i przebrana za staruszkę zaczęła żyć na ziemi. Wówczas ziemię zaczęły nawiedzać susze, klęski żywiołowe, gleba stała się jałowa, a wszystkie rośliny usychały. W końcu Zeus postanowił odnaleźć Demeter, aby przywrócić ład na ziemi. Rozkazał Hadesowi zwrócić ukochaną córkę matce. Niestety nie było to możliwe, gdyż Persefona zjadła pożywienie zmarłych – granat i przez to nie mogła opuścić podziemi. Dlatego zdecydowano, by Persefona spędzała 9 miesięcy z matką, a 3 miesiące z mężem. I tak oto powstały pory roku. To, co doświadczyło Edypa jest symbolem okrutnego losu, a przyczyną tego było fatum. Rodzicami Edypa byli Jokasta i Lajos. Wyrocznia w Delfach przepowiedziała Lajosowi, że zabije go jego własny syn. Dlatego Lajos postanowił porzucić niemowlę w górach, aby umarło. Dziecko zostało znalezione przez pasterzy i oddane królowej Koryntu. Edyp został wychowany w miłości, bogactwie, ale to nie przynosiło mu szczęścia. Chciał poznać swoje prawdziwe korzenie. Udał się do wyroczni w Delfach. Tu dowiedział się, że ma zabić własnego ojca i poślubić swoją matkę. Edyp zdecydował nie wracać do Koryntu, myśląc, iż tam są jego rodzice. Postanowił rozpocząć nowe życie. W wąwozie spotkał bogatego nieznajomego. Wywiązała się bójka, w której Edyp zabił swojego ojca, nie wiedząc o tym, że przepowiednia zaczęła się spełniać. Kreon zaczął władać w Tebach, ale wkrótce po tym na miasto spadło nieszczęście. Pojawił się tam Sfinks, który codziennie mordował ludzi, dopóki ktoś nie odgadnie jego zagadki. Kreon ogłosił konkurs – ten, kto pokona Sfinksa, dostanie królestwo i poślubi Jokastę. Edyp podjął się wyzwania i wygra ł z potworem. Został mężem Jokasty i miał z nią dzieci – dwie córki i dwóch synów. Klęski nawiedzały królestwo, dopiero Terezjasz wyjawił prawdę o przepowiedni. Edyp wykuł sobie oczy, a Jokasta popełniła samobójstwo.

Jak wiadomo na początku świata był słynny chaos, z którego wyłonili się Uranos i Gaja. Mit o początku świata jest bardzo popularny w literaturze i bardzo często literaturoznawcy i kulturoznawcy wracają do niego. Pierwsi bogowie, Gaja i Uranos, reprezentowali ziemię i niebo. Spłodzili dzieci, które zostały strącone przez Uranosa do Tartaru ze względu na wyjątkową brzydotę. Gaja nie mogąc patrzeć na nieszczęście swoich dzieci uknuła spisek, by jeden z jej synów – Kronos – zabił ojca. I tak właśnie się stało. Kronos przejął władzę i ożenił się ze swoją siostrą Reją. Uranos przepowiedział Kronosowi, iż zginie z ręki syna. Od tamtej pory władca zjadał swoje dzieci, gdyż chciał uniknąć dokonania się przepowiedni. Reja, podobnie jak wcześniej Gaja, nie mogła patrzeć na poczynania Kronosa i zaplanowała, że jedno z nowo narodzonych dzieci ukryje na wyspie, a Kronosowi da do połknięcia coś przypominającego niemowlę. Zeus wychował się na Krecie, a opiekowały się nim nimfy górskie i koza Almatea. Tak jak mówiła przepowiednia, Zeus pokonał Kronosa i uwolnił z wnętrzności ojca resztę swojego rodzeństwa. Rodzeństwo podzieliło się władzą, a Olimp stał się ich siedzibą. Ikar jest archetypem człowieka, pragnącego pokonać granice, jakie stawia natura. Dedal pochodził z Aten, ale pracował na Krecie na dworze króla Minosa. Był popularnym rzemieślnikiem, architektem i mówiono, iż tchnie życie w każde swoje posągi. Był bardzo uzdolnionym i utalentowanym człowiekiem, wynalazł świder i grundwagę. Król Krety chciał, aby Dedal wybudował labirynt dla jego potwornego syna – Minotaura – pół byka, pół człowieka. Budowla była bardzo skomplikowana i nie było sposobu, aby się z niej wydostać. Dedal chciał wrócić do swojej ojczyzny, ale władca nie chciał go stracić, gdyż bał się, iż ten zdradzi ważne tajemnice państwowe. Dlatego Dedal zaplanował ucieczkę. Sporządził skrzydła sklejone woskiem dla siebie i swojego syna, Ikara. Przestrzegł Ikara, by ten leciał nie za wysoko i nie za nisko ziemi. Niestety Ikar, młodzieniec żądny przygód, nie posłuchał rad ojca i wzleciał ku słońcu, a następnie spadł do morza. Ten szaleńczy lot do słońca jest symbolem uniesienia, upojenia swobodą, jak również klęski nauczyciela. Morze, w którym utopił się Ikar nazwano Ikaryjskim, a wyspę Ikarią.

Większość tatuażystów to ludzie zafascynowani możliwością wykonywania tatuaży. Ich zajęcie to coś więcej niż tylko bezmyślnie powielanie gotowych szablonów. Tatuażyści to przede wszystkim artyści, którzy potrafią projektować własne rysunki, szkicować od razu na skórze, cieniować i operować barwą. Wbrew pozorom ich praca nie jest lekka. Tatuowanie wymaga precyzji i koncentracji. To długa i żmudna praca. W dobrym salonie tatuażu powinniśmy nie tylko znaleźć ludzi, gotowych podjęcia się przeniesienia na naszą skórę wymyślonych przez nas wzorów, ale także doradców, gotowych zaproponować nam poprawki, które sprawią, że nasz tatuaż będzie wyglądał efektownie na ciele. Tatuażyści to często kolekcjonerzy tatuaży, którzy na swej skórze prezentują prace innych artystów. Może właśnie z tego względu nie cieszą się szacunkiem wśród społeczeństwa. Z kolei zainteresowani pracą i życiem tatuażystów z pewnością chętnie obejrzą emitowane przez Discovery programy, prezentujące pracę w studiach tatuaż, prowadzonych między innymi przez Kat Von D. Jednym z kluczowych elementów robienia tatuażu jest wybór odpowiedniego miejsca. Ci, którzy wybierają się do studia po raz pierwszy mają nieograniczoną możliwość wyboru. Z koli kolekcjonerzy tatuaży muszą dokładnie przemyśleć każde kolejne dzieło, by współgrało ono z już istniejącymi wizerunkami. Najczęściej tatuaże wykonuje się na plecach, łydce czy ramieniu. Kobiety często stawiają na niewielkie rysunki na łopatce. Niejedna osoba decyduje się również na tatuowanie sobie twarzy. Nie jest to jednak zabieg popularny. Warto bowiem pamiętać, iż o ile ramię czy barki zdołamy okryć ubraniem, o tyle z twarzą będziemy mieli o wiele większy problem. A nie na każdym stanowisku można pozwolić sobie na pokazywanie wytatuowanej twarzy czy chociażby szyi. Warto zatem przed podjęciem takiej decyzji skonsultować się z pracodawcą i zastanowić się, czy rzeczywiście chcemy by nasze oblicze do końca życia naznaczone było tatuażem. Przed podjęciem decyzji o wykonaniu tatuażu należałoby również skontaktować się z doświadczonym tatuażystą, który doradzi nam, czy dany wzór będzie dobrze prezentował się w wybranym przez nas miejscu. O tym, czy wytatuujemy sobie maleńką gwiazdkę na opuszce palca, czy też wielkiego orła ze skrzydłami rozpiętymi na całą szerokość pleców, możemy zdecydować tylko my. Nie warto kierować się przy tym radami znajomych czy tatuażystów. Najważniejsze przecież, byśmy dobrze czuli się we własnej skórze, i by tatuaż, który wykonamy stanowił dla nas źródło satysfakcji, a nie frustracji. Należy również mieć na uwadze, iż tatuowanie to zabieg dość bolesny, a im większy tatuaż, tym więcej bólu będziemy musieli znieść. Poza tym, nie zawsze większy tatuaż, to tatuaż lepszy. Czasami wystarczy niewielki rysunek, by uzyskać interesujący nas efekt. Jeśli jednak zdecydujemy się na duży wzór, warto dobrze przemyśleć, co chcemy sobie wytatuować, gdyż w przeciwieństwie do niewielkich rysunków, dużych nie da się tak łatwo zamaskować innymi. Duże tatuaże z pewnością najlepiej będą wyglądały na plecach czy ramieniu, gdyż będzie można je dobrze wyeksponować. Małe z kolei należy umiejscawiać z rozsądkiem, by nie wyglądały jak przypadkowo naniesiony nadruk.