Legendy jakie krążą o wampirach są oczywiście bardzo mocno przesadzone, ponieważ człowiek przez wieki dodawał coś od siebie i z małej plotki bardzo szybko urosła legenda, która jest bardzo straszna, ponieważ przedstawia wampira jako stworzenie, które nie zna litości i nie liczy się z nikim, ponieważ potrafi on zniszczyć wszelkie życie. Oczywiście w legendach pojawia się bardzo wiele ludzi, którzy potrafią się przeciwstawić wampirom i nazywają się pogromcami wampirów. Często ludzie nie wiedzą jak sobie radzić z tak wielką potęgą, a więc poddają się wampirom na wszelkie czasu jedynie za to aby nie zostali zniszczeni wszyscy. Wampiry bardzo często pokazują się w kinie nowoczesnego świata, oczywiście nie fizycznie, ale są odgrywane w rolach przez człowieka. Motyw wampira w kinie jest popularny i możemy odnotować bardzo wiele przypadków, kiedy to wampiry są głównymi bohaterami filmów. Legendy o wampirach są często i nie znikną, ponieważ większość z nich jest bardzo ciekawa i łatwo je zapamiętać. Wampiry to stworzenia, które potrafią prowadzić nocne życie, a więc oczywiście spotykamy się jedynie z nimi w nocy, ponieważ w dzień muszą odpoczywać. Wampiry są to stworzenia, które bardzo często przedstawiają o wiele większą siłę od człowieka, a więc nie mamy szans w walce z nimi w nocy, ale podczas dnia, kiedy to one muszą odpoczywać oczywiście możemy trochę im wyrządzić krzywdy, ponieważ dzięki zręcznemu podchodzeniu do sprawy człowiek jest w stanie walczyć z wampirami. Nocne życie jest bardzo ciekawe, ale niestety wampiry są na nie skazane, ponieważ światło dzienne jest dla nich śmiertelne, a więc podczas dnia nie mogą one nam wyrządzić krzywdy , ale jednak podczas nocy są niemalże nie zniszczalne. Wampiry często organizują zabawy nocne, na które zapraszają ludność, aby następnie zorganizować sobie z nich ucztę, która będzie bardzo krzepiąca, ale jedynie dla wampirów, ponieważ ludzie staną się ofiarami i jedynie niektórzy z nich dostąpią zaszczytu przeżycia, ale pod postacią wampirów.

Matka ptaków, ryb, plonów i całej natury to uznawana wśród ludzi bogini Demeter. Demeter zajmowała się przyrodą. Od niej zależały wszystkie rośliny i zwierzęta. To ona dawała im życie. Dbała o rolnictwo, zboża, ziemię. Jej córką była Persefona, piękna istota, którą nazywano Korą. Demeter bardzo kochała swoją jedyną córkę, dlatego po jej utracie strasznie rozpaczała. Hades, który był królem podziemi, porwał Persefonę, zwabiając ją przepięknym kwiatem – narcyzem. Rydwan z czarnymi końmi uprowadził dziewczynę do Tartaru. Demeter, zrozpaczona, początkowo szukała bezskutecznie córki, aż opuściła Olimp i przebrana za staruszkę zaczęła żyć na ziemi. Wówczas ziemię zaczęły nawiedzać susze, klęski żywiołowe, gleba stała się jałowa, a wszystkie rośliny usychały. W końcu Zeus postanowił odnaleźć Demeter, aby przywrócić ład na ziemi. Rozkazał Hadesowi zwrócić ukochaną córkę matce. Niestety nie było to możliwe, gdyż Persefona zjadła pożywienie zmarłych – granat i przez to nie mogła opuścić podziemi. Dlatego zdecydowano, by Persefona spędzała 9 miesięcy z matką, a 3 miesiące z mężem. I tak oto powstały pory roku. To, co doświadczyło Edypa jest symbolem okrutnego losu, a przyczyną tego było fatum. Rodzicami Edypa byli Jokasta i Lajos. Wyrocznia w Delfach przepowiedziała Lajosowi, że zabije go jego własny syn. Dlatego Lajos postanowił porzucić niemowlę w górach, aby umarło. Dziecko zostało znalezione przez pasterzy i oddane królowej Koryntu. Edyp został wychowany w miłości, bogactwie, ale to nie przynosiło mu szczęścia. Chciał poznać swoje prawdziwe korzenie. Udał się do wyroczni w Delfach. Tu dowiedział się, że ma zabić własnego ojca i poślubić swoją matkę. Edyp zdecydował nie wracać do Koryntu, myśląc, iż tam są jego rodzice. Postanowił rozpocząć nowe życie. W wąwozie spotkał bogatego nieznajomego. Wywiązała się bójka, w której Edyp zabił swojego ojca, nie wiedząc o tym, że przepowiednia zaczęła się spełniać. Kreon zaczął władać w Tebach, ale wkrótce po tym na miasto spadło nieszczęście. Pojawił się tam Sfinks, który codziennie mordował ludzi, dopóki ktoś nie odgadnie jego zagadki. Kreon ogłosił konkurs – ten, kto pokona Sfinksa, dostanie królestwo i poślubi Jokastę. Edyp podjął się wyzwania i wygra ł z potworem. Został mężem Jokasty i miał z nią dzieci – dwie córki i dwóch synów. Klęski nawiedzały królestwo, dopiero Terezjasz wyjawił prawdę o przepowiedni. Edyp wykuł sobie oczy, a Jokasta popełniła samobójstwo.

Jak wiadomo na początku świata był słynny chaos, z którego wyłonili się Uranos i Gaja. Mit o początku świata jest bardzo popularny w literaturze i bardzo często literaturoznawcy i kulturoznawcy wracają do niego. Pierwsi bogowie, Gaja i Uranos, reprezentowali ziemię i niebo. Spłodzili dzieci, które zostały strącone przez Uranosa do Tartaru ze względu na wyjątkową brzydotę. Gaja nie mogąc patrzeć na nieszczęście swoich dzieci uknuła spisek, by jeden z jej synów – Kronos – zabił ojca. I tak właśnie się stało. Kronos przejął władzę i ożenił się ze swoją siostrą Reją. Uranos przepowiedział Kronosowi, iż zginie z ręki syna. Od tamtej pory władca zjadał swoje dzieci, gdyż chciał uniknąć dokonania się przepowiedni. Reja, podobnie jak wcześniej Gaja, nie mogła patrzeć na poczynania Kronosa i zaplanowała, że jedno z nowo narodzonych dzieci ukryje na wyspie, a Kronosowi da do połknięcia coś przypominającego niemowlę. Zeus wychował się na Krecie, a opiekowały się nim nimfy górskie i koza Almatea. Tak jak mówiła przepowiednia, Zeus pokonał Kronosa i uwolnił z wnętrzności ojca resztę swojego rodzeństwa. Rodzeństwo podzieliło się władzą, a Olimp stał się ich siedzibą. Ikar jest archetypem człowieka, pragnącego pokonać granice, jakie stawia natura. Dedal pochodził z Aten, ale pracował na Krecie na dworze króla Minosa. Był popularnym rzemieślnikiem, architektem i mówiono, iż tchnie życie w każde swoje posągi. Był bardzo uzdolnionym i utalentowanym człowiekiem, wynalazł świder i grundwagę. Król Krety chciał, aby Dedal wybudował labirynt dla jego potwornego syna – Minotaura – pół byka, pół człowieka. Budowla była bardzo skomplikowana i nie było sposobu, aby się z niej wydostać. Dedal chciał wrócić do swojej ojczyzny, ale władca nie chciał go stracić, gdyż bał się, iż ten zdradzi ważne tajemnice państwowe. Dlatego Dedal zaplanował ucieczkę. Sporządził skrzydła sklejone woskiem dla siebie i swojego syna, Ikara. Przestrzegł Ikara, by ten leciał nie za wysoko i nie za nisko ziemi. Niestety Ikar, młodzieniec żądny przygód, nie posłuchał rad ojca i wzleciał ku słońcu, a następnie spadł do morza. Ten szaleńczy lot do słońca jest symbolem uniesienia, upojenia swobodą, jak również klęski nauczyciela. Morze, w którym utopił się Ikar nazwano Ikaryjskim, a wyspę Ikarią.

Mit o Orfeuszu i Eurydyce ukazuje nam nieszczęśliwą, acz piękną i wielką miłość. Orfeusz był królem i śpiewakiem trackim, a także synem muzy Kaliope. Gra ł na lutni, a muzyka przyciągała wszystko, co żyło. Bardzo kochał swoją żonę, Eurydykę, która była nimfą drzewną. Została ukąszona przez żmiję i trafiła do Hadesu. Wielka miłość doprowadziła Orfeusza do odważnego czynu. Zszedł do podziemi, aby odzyskać ukochaną. Charon i Cerber byli zafascynowani jego grą na lutni, a Hades postanowił zwrócić mu żonę. Orfeuszowi postawiono warunek – nie mógł spojrzeć na Eurydykę, dopóki oboje nie wyjdą z Hadesu na światło dzienne. Niestety Orfeusz nie mógł doczekać się obrazu żony i odwrócił się za siebie. To spowodowało, iż na zawsze stracił żonę. Ciekawość i niecierpliwość doprowadziły go do wielkiego nieszczęścia. Odtąd Orfeusz był samotny i śpiewał wyłącznie o swoim smutku. Bogowie nie mogli wybaczyć Orfeuszowi nie dotrzymanie obietnicy, musieli być konsekwentni w swoim działaniu. Gdyby zmienili zdanie, ludzie przestaliby się ich bać, wielbić i szanować. Prometeusz jest archetypem buntownika i bezinteresownego dobroczyńcy. Prometeusz bardzo kochał ludzi i to właśnie doprowadziło go do wielkiego poświęcenia. Otóż Prometeusz był tytanem, który ulepił człowieka z gliny z dodatkiem łez. Natomiast ogień niebieski ukradł z rydwanu słońca, by zrobić duszę człowiekowi. Początkowo prometeuszowska istota była bezradna i słaba, a tylko zewnętrznie podobna do bogów. Dlatego też, by dać człowiekowi niezależność i siłę, Prometeusz postanowił wykraść ogień z Olimpu. Zeus, chcąc ukarać tytana, zesłał Pandorę na ziemię jako dar dla wszystkich ludzi od bogów. Prometeusz, wiedząc o przebiegłości bogów, nie przyjął Pandory, mimo iż była bardzo piękna. Niestety Epimeteusz, który był bratem Prometeusza, ożenił się z Pandorą, a ta namówiła go do otworzenia sekretnej beczki, w której znajdowały się nieszczęścia, choroby, smutki i nędze. Odtąd ludzie nie mieli już spokojnego życia. Prometeusz rzucił wyzwanie Zeusowi. Zaproponował Zeusowi, by ten wybrał część wołu, które będzie ofiarą dla bogów. I tak Prometeusz ustalił zasady dzielenia mięsa ofiarnego. Za nieposłuszeństwo Zeus skazał go na wielkie męki, z których uratował go Herkules. Dzisiaj używamy słynnego frazeologizmu – nić Ariadny, oznaczającego sposób na wyjście z trudnej sytuacji. Tezeusz wsławił się w całych Atenach. Egeusz, jego ojciec zdobył Attykę i ożenił się z księżniczką Trojzeny – Ajtrą. Niestety wrócił do Aten, porzucając rodzinę. Tezeusz był wychowywany bez ojca, dlatego cały czas chciał go poznać. Jego idolem stał się Herakles. Gdy Tezeusz stał się młodzieńcem, matka podarowała mu spuściznę po ojcu – miecz i sandały. Tezeusz postanowił udać się do Aten z zamiarem poznania Egeusza. Po drodze miał wiele przygód. Zabił zbójów, którzy dokuczali podróżnym – Skirona, Sinnisa i Prokrustesa. Natomiast przed świątynią Apollina wykazał swoją odwagę i męstwo. Tezuesz dotarł do celu, ale król Krety – Minor podbił Ateny i domagał się ofiar w postaci siedmiu młodych mężczyzn i siedmiu dziewcząt. Tezeusz, by odzyskać wolność Atenom, musiał zabić potwora, żyjącego w labiryncie – Minotaura. Ojciec nakazał Tezeuszowi, by ten dał znać czy wygra poprzez postanowienie czerwonego bądź czarnego żagla. Tezeusz poszedł na Kretę wraz z dwoma młodzieńcami, którzy przebrali się za niewiasty. Ariadna, córka króla, zakochała się w Tezeuszu i podarowała mu kłębek nici, gdy ten poszedł zabić potwora. W ten sposób Tezeusz szczęśliwie wydostał się z powrotem z labiryntu.