Jak wiadomo na początku świata był słynny chaos, z którego wyłonili się Uranos i Gaja. Mit o początku świata jest bardzo popularny w literaturze i bardzo często literaturoznawcy i kulturoznawcy wracają do niego. Pierwsi bogowie, Gaja i Uranos, reprezentowali ziemię i niebo. Spłodzili dzieci, które zostały strącone przez Uranosa do Tartaru ze względu na wyjątkową brzydotę. Gaja nie mogąc patrzeć na nieszczęście swoich dzieci uknuła spisek, by jeden z jej synów – Kronos – zabił ojca. I tak właśnie się stało. Kronos przejął władzę i ożenił się ze swoją siostrą Reją. Uranos przepowiedział Kronosowi, iż zginie z ręki syna. Od tamtej pory władca zjadał swoje dzieci, gdyż chciał uniknąć dokonania się przepowiedni. Reja, podobnie jak wcześniej Gaja, nie mogła patrzeć na poczynania Kronosa i zaplanowała, że jedno z nowo narodzonych dzieci ukryje na wyspie, a Kronosowi da do połknięcia coś przypominającego niemowlę. Zeus wychował się na Krecie, a opiekowały się nim nimfy górskie i koza Almatea. Tak jak mówiła przepowiednia, Zeus pokonał Kronosa i uwolnił z wnętrzności ojca resztę swojego rodzeństwa. Rodzeństwo podzieliło się władzą, a Olimp stał się ich siedzibą. Ikar jest archetypem człowieka, pragnącego pokonać granice, jakie stawia natura. Dedal pochodził z Aten, ale pracował na Krecie na dworze króla Minosa. Był popularnym rzemieślnikiem, architektem i mówiono, iż tchnie życie w każde swoje posągi. Był bardzo uzdolnionym i utalentowanym człowiekiem, wynalazł świder i grundwagę. Król Krety chciał, aby Dedal wybudował labirynt dla jego potwornego syna – Minotaura – pół byka, pół człowieka. Budowla była bardzo skomplikowana i nie było sposobu, aby się z niej wydostać. Dedal chciał wrócić do swojej ojczyzny, ale władca nie chciał go stracić, gdyż bał się, iż ten zdradzi ważne tajemnice państwowe. Dlatego Dedal zaplanował ucieczkę. Sporządził skrzydła sklejone woskiem dla siebie i swojego syna, Ikara. Przestrzegł Ikara, by ten leciał nie za wysoko i nie za nisko ziemi. Niestety Ikar, młodzieniec żądny przygód, nie posłuchał rad ojca i wzleciał ku słońcu, a następnie spadł do morza. Ten szaleńczy lot do słońca jest symbolem uniesienia, upojenia swobodą, jak również klęski nauczyciela. Morze, w którym utopił się Ikar nazwano Ikaryjskim, a wyspę Ikarią.